เจง's profileJub Jeng PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
November, 2007 ท้องฟ้า สายน้ำ และ ผืนดินท้องฟ้า แผ่นดิน และผืนน้ำ..ทำไมเวลาที่ฝนตก เรามักจะคิดถึงคนที่เรารัก เราผูกพัน และบางครั้งก็รู้สึกเหงาด้วย เมื่อก่อนนี้ ท้องฟ้า แผ่นดิน และผืนน้ำ เป็นเพื่อนรักกัน ทั้งสามอยู่ใกล้ชิดติดกัน จนกระทั่งโลกได้กำเนิดพืชและสัตว์ขึ้น แผ่นดินและผืนน้ำก็มัวแต่ดูแลเอาใจใส่พืชและสัตว์ จนละเลยและไม่สนใจท้องฟ้า ท้องฟ้าก็เริ่มรู้สึกน้อยใจ และถอยตัวห่างออกไป ห่างออกไปทุกที ทุกที จนถึงวันที่มีนกตัวแรกออกโบยบิน แผ่นดินและผืนน้ำจึงได้รู้ว่าท้องฟ้าได้จากไปไกลแสนไกล แผ่นดินและผืนน้ำพยายามส่งเสียงเรียกท้องฟ้า แต่ท้องฟ้าอยู่ไกลมาก เลยไม่ได้ยิน นกตัวนั้นจึงอาสาที่จะไปบอกกับท้องฟ้า นกก็บินขึ้นสูง สูงขึ้น สูงขึ้น และส่งเสียงเรียก แต่เสียงนกนั้นเบาเกินไป ไปไม่ถึงท้องฟ้า แต่นกก็สัญญาว่า ต่อไปนี้นกทุกตัวจะบินขึ้นสู่ท้องฟ้า เพื่อนำข่าวจากแผ่นดินและผืนน้ำไปบอก ผืนน้ำและแผ่นดินรู้สึกเศร้าใจที่เพื่อนได้ห่างออกไปไกล และคิดถึงเพื่อนเหลือเกิน ผืนน้ำพยายามที่จะม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นครั้งแล้วครั้งเล่า แผ่นดินพยายามยกตัวสูงจนตั้งตระหง่าน แต่นั่นก็ยังสูงไม่พอ ยังไม่ใกล้ท้องฟ้า พระอาทิตย์ซึ่งเฝ้ามองดูเหตุการณ์มาโดยตลอด ก็บอกกับทั้งสองว่า "เราอาจจะช่วยพวกเจ้าได้" พระอาทิตย์จึงอาสาช่วย โดยการส่องแสงลงมายังผืนน้ำและแผ่นดิน ทำให้ระเหยกลายเป็นไอ ลอยไปรวมตัวกันเป็นก้อนเมฆ ลอยขึ้นไปบอกข่าวแก่ท้องฟ้า เล่าเรื่องราวต่างๆเป็นรูปตามที่ แผ่นดินและผืนน้ำได้พบเจอมา และบอกว่าแผ่นดินและผืนน้ำคิดถึงมาก อยากให้ท้องฟ้าลงมาสนิทแนบชิดเหมือนเมื่อก่อน ท้องฟ้าได้รับรู้เรื่องราว ก็รู้สึกเสียใจ แต่ก็กลับลงไปไม่ได้ "ฉันกลับลงไปไม่ได้หรอก เพราะฉันเติบโตขึ้น และอยู่สูงเกินไป ลงไปไม่ได้แล้ว ฉันได้แผ่ขยายตัวเองจนกว้างขวาง ที่ฉันทำได้ก็เพียงแต่เฝ้ามองดูอยู่ไกลๆ และโอบกอดแผ่นดินและผืนน้ำไว้อย่างอ่อนโยนเท่านั้น และถึงแม้จะมีนกบินมาส่งข่าว แต่ฉันก็ยังคิดถึงแผ่นดินและผืนน้ำ และอยากจะบอกกับทั้งสองว่า ฉันเองคิดถึงเพื่อนมากมายเพียงใด" ก้อนเมฆก็ตอบว่า "อยู่บนนี้นานๆก็เหงาเหมือนกัน บางทีก็อยากกลับลงไปข้างล่างบ้าง" ท้องฟ้าเลยบอกว่า "ฉันก็เหงาเหมือนกัน แต่ว่าฉันกลับลงไปไม่ได้ แต่เจ้าลงไปได้นี่ ถ้าอย่างนั้นฉันจะส่งเจ้ากลับลงไป และความคิดถึงของฉันก็หนักมากพอที่จะส่งพวกเจ้าลงไปหมดทั้งท้องฟ้า" จากนั้นก้อนเมฆทั้งหมดก็รวมตัวกัน และรวมเข้ากับความคิดถึงอันมากมายของท้องฟ้า แล้วตกลงมาเป็นหยาดฝน ส่งผ่านความรัก ความคิดถึงมายังแผ่นดินและผืนน้ำ จึงไม่แปลก ถ้าเมื่อใดที่ฝนตก แล้วเราจะรู้สึกคิดถึงคนที่เรารัก คนที่เราผูกพัน และบางครั้ง ท้องฟ้าก็ส่งความเหงาลงมาด้วย October, 2007 ยินดี พรีเซ้น  October, 2007 October in 2007เดือนตุลา แล้วจ้า
ไม่รู้ว่าเดือนนี้จะเป็นยังไงต่ไป
มาเดือนนี้ เริ่มทำงานเข้าเดือนที่ 3 เข้าไปแล้ว
ไม่รู้เหมือนกันว่าชีวิตการทำงานของเราจะเป็นยังไงต่อไป
ตอนนี้ ก็ปกติดีเรื่อย ๆ ปวดหัวบ้าง หัวหน้าคนเก่าไม่อยู่แล้วอะ
พี่ที่เค้ารับเราเข้าทำงานที่บริษัทนี้ ขอบคุณนะค่ะที่เลือกเราเข้ามาทำงานด้วย
ก็นะ ทำงานไปเรื่อย ๆ ตั้งใจพยายามให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่ว่ายังไง จะพยายาม
เดือนนี้มีพี่เข้ามาทำงานใหม่ด้วย 2 คน เข้ามาตอนต้นเดือนคนนึงก็ท่าทางใจดีอะ สบายใจละเรา
ได้คนร่วมงานดี ๆ ก็ดีใจแล้ว พี่เค้าคงยังไม่ลาออกละม้าง ชิว ๆ ค่ะ เรื่อย ๆ ตอนนี้อยากหางานพิเศษทำอะ
รู้สึกว่าเงินเดือนที่ได้รับตอนนี้มันน้อย ไม่ค่อยจะพอใช้เท่าไหร่ กะว่าจะลองถามเพ่ที่ทำงานที่เค้าดูแลด้านร้านอาหารดู
ดูเพ่เค้าชอบคุยกะเราจริง ๆ ก็ดีนะมีเพื่อนคุยด้วย ชีวิตที่ทำงานตอนนี้เรื่อยเปื่อย รู้สึกเหมือนกันนะว่าแปลกไป ทำงานไป ๆ มา ๆ
รู้สึกว่าไม่ค่อยเหมือนเพิ่งเข้ามาทำงานเลย รู้สึกเหมือนเข้ามางานที่นี่นานละ อิอิ
เรื่องงาน สบาย ๆ ส่วนเรื่องส่วนตัวนะหรอ เหอะ ๆ
ไม่เป็นอย่างที่คิดเท่าไหร่ บางทีก็รู้สึก แปลก ๆ ห่าง ๆ กันไปตามประสา
คนทำงาน กะคนเรียนอะนะ
ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องทะเลาะกันอีกสักกี่ครั้ง
ตอนนี้ เวลานี้ เป็นว่าเป็นไงเป็นกันนะ
ไม่ว่าไง ก็คงไม่อยากทิ้งกันไปง่าย ๆ เหมือนกันใช่มะ
September, 2007 ไปกินเหล้าดีค่ะเพื่อน ๆ
ไม่ได้เข้ามาพิมพ์ไรนานมากมายอะ
เครื่องคอมที่ออฟฟิศเล่นเนตได้แต่เข้ามาอัพเดทไม่ได้
ทำงานมาได้ 2 เดือนนิด ๆ แล้ว ไม่รู้ว่าจะผ่านโปรหรือปล่าวเนี่ย
งานก็เรื่อย ๆ เริ่มเข้าที่กับมันแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าใช่งานที่ชอบหรือปล่าว
อิอิ ทำงานมายังไม่มีตังค์เก็บเลย ใช้เงิน เยอะมากช่วงนี้ไม่อยากไปเที่ยวไหนเท่าไร
แต่ใจอยากไป ก็ไป 555 ชีวิตสุขจนล้นอะช่วงนี้ ก็ไม่ได้ไรมากมาย ตอนนี้ กำลัง ชิว ๆ กับหลาย ๆ อย่าง
ช่วงนี้ม่ามี้ก้อเรื่มอาการดีขึ้นไม่ป่วยมากมายแล้ว แต่ก้อยังไปหาหมออยู่บ้างเปนบางเวลา ก็เค้าไปหาหมอปกติแหละ
เอาเปนว่าเมื่อวานไปกินข้าว เอ๊ย .. ไปกินเหล้า วันเกิด ท้อป มา เหอ ๆ เพื่อนโตอะ ตอนนี้เรียนอยู่หอการค้าอะ เหอ ๆ ไปเนียน
ไปนั่งกินกันที่ร้านบายันทรีอะ อยู่แถว ๆ รัชดา นั่งรอโตมารับที่บ้าน ไม่จิ นอนรอแป๊ปนึง แบบว่านอไม่หลับอะ ไข้ขึ้นนิด ๆ อะ แต่ด้วยความอยากไป
กินเหล้า เมาแล้วหลับ แต่เมื่อวานหลับตั้ง 6 โมงเช้า เหอ ๆ กินเหล้าไปหลายอยู่ เมา ๆ เล็ก ๆ เต้นกระจาย
เดือนหน้าไปใหม่นะ อยากกิน อยากเที่ยว อยากอยู่กะเธอ นาน ๆ ๆ August, 2007 บรรยากาศ เหงา ๆ
ดีจ้า เดือนนี้เดือนไรเอ่ย
ยังจำกันได้หรือปล่าว ???
ว่าเดือนนี้มีความสำคัญอย่างไร กับ น้องเจง
....อ๊ะ ๆ จำกันไม่ได้อะดิ ไม่รู้ช่ายม๊า ....
ก็เดือนนี้เมื่อ ๒๓ ปีที่แล้ว วันที่ ๓ สิงหาคม ๒๕๒๗
เป็นวันเกิดของ เด็กหญิงขนิษฐา น้องนุชสุดท้องของครอบครัวสุขสันต์
แต่ตอนนี้เปลี่ยนแล้ว เป็นนางสาว สมบูรณ์ อภิกมลกุล
อิอิ ตอนนี้ยังคงเป็นนางสาวอยู่น๊า ก็ยังไม่มีใครมาขอนี่นา หุหุ
ปีนี้เป็นวันเกิดครบรอบ ๒๓ ขวบแล้ว
เจงยังไม่รู้ว่าปีนี้จะเป็นยังไง จะดี หรือ จะเลวร้ายไม่รู้
รู้แต่ว่า ก่อนวันเกิดไม่สบายต้องไปโรงพยาบาล เจาะเลือด อะ
เศร้า เจ็บมากมาย เกลียดหมอ โรงบาล แล็วก็เข็มฉีดยามากมายที่สุดเลย
ตอนแรกหมอไม่แน่ใจว่าเราเป็นไร มีอาการส่อแวว ตั้ง ๒ โรคแหน่ะ
ไม่เป็น ไข้เลือดออก ก็ เป็นไข้หวัดใหญ่ แต่สุดท้ายแล้ว อาการไข้ก็ดีขึ้น
แต่ก็ต้องไปหาหมอ เจาะเลือดไปตรวจอยู่ดี สรุป แล้วเป็น ไข้หวัด ติดเชื้อไวรัส
โชคยังดีนะเนี่ยที่ไม่ต้องถึงกับนอนโรงบาล แต่ก็เกือบไปแล้วล่ะ หมอบอกถ้าไข้ไม่ลด อาการไม่ดีขึ้น
ต้องไปหาใหม่แล้วก้อต้องนอนโรงบาล เช็คอาการต่าง ๆด้วย อิอิ รอดพ้นมาได้ก็ดีใจแย้ว
วันนี้ กับ วันเหงา ๆ ที่ไม่มีใครอยู่ข้าง ๆ เรา
แระแล้ว เราก็ได้เจอกับบรรยากาศเหงา ๆ และวันที่ว่างเปล่าอ้างว่าง แระเดียวดาย
วันนี้อยู่บ้านคนเดียวซะส่วนใหญ่ ตื่นมาเจอป๊ะป๋า ล้างห้องน้ำ ทำงานบ้าน แล้วก็ไปหาม่ามี้ที่โรงบาล
ส่วนเราเองตื่นมาโทรศัพท์ กินกล้วยไปลูกนึง แก้หิว แระก็กลับไปนอนต่อ
วันนี้หิวแต่เช้าเลย เนื่องจากเมื่อวานกินไม่อิ่ม นอนดึก แล้วก็นะ กินไปน้อยเมื่อตอนเย็น
แต่กินไปเยอะเมื่อช่วงเช้า ๆ สาย ๆ ตกเย็นหิว ไม่ได้กินเลยปวดท้อง นิด ๆ พอดีว่าช่วงบ่ายงานเยอะอะ
ก้อเลยไม่ด้หาไรรองท้อง กว่าจาออกจากออฟฟิศก้อ สองทุ่มกว่าเกือบสามทุ่มเข้าไปแล้ว
แวะไปเซ็น ไปเดินส่งงานอีกด้วย กว่าจาออกจากห้างก็ปาเข้าไปเกือบสามทุ่มครึ่ง
ทีนี้เดินมาสยาม ด้วยความที่เห็นของช๊อปไม่ได้ก็เลยแวะเดินเล่นแป๊ปนึง คลายเครียดอะ หลังทำงานมาทั้งวัน
วันนี้อารมณ์ปรวนแปร ที่สุดอะ ด้วยความที่ว่าเราโดนปลุกด้วยโทรศัพท์ด้วยไง
ตื่นมาหลายรอบอะ นอนไม่ค่อยหลับ
โดนปลุกอีกครั้งเมื่อตอนเที่ยงกว่า ๆ ที่นี้เลยหลับไม่ลงแล้วอะ อากาศมันร้อนแล้ว
วันนี้อารมณ์ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่เลย เป็นเพราะว่าเราโดนปลุกรู้มั้ย
เฮ้อ... วันนี้ตื่นมาพร้อมกับรู้สึกว่างเปล่า เหงา ๆ ยังไม่ก็ไม่รู้ จริง ๆ นะ
ด้วยความที่ว่าวันนี้อากาศร้อน ๆ หนาว ๆ แล้วก็อยู่บ้านคนเดียวด้วยไงอะคับ
เมื่อคืนนี้ก็หลับ ๆ ตื่น ๆมาทั้งคืนแล้ว ช่วงนี้เป็นอย่างนี้มาหลายคืนมากแล้วอะ เครียดละม้าง
จริง ๆ ช่วงนี้ก็เป็นกังวลหลาย ๆ เรื่องเลยนะ
ไม่ว่าม่ามี้ไม่สบาย อีกแล้วอะขอรับเพ่น้อง มันทำให้รู้สึกถึงความเป็นห่วง
แล้วก็เซรงสุด ๆ เลย รู้สึกแย่ ๆ ถึงแย่มาก ๆ อะไม่ได้ไปเยี่ยมม่ามี้ที่โรงบาลเลย
ไม่รู้อาการตอนนี้เป็นยังไงบ้าง วันนี้อากาศไม่ดีฝนตกด้วย
อยู่บ้านทำความสะอาดบ้าน ถูห้องนอน แล้วก็หน้าห้อง บันไดขึ้นบ้าน กว่าจะทำเสร็จก็เย็นแล้ว
เฮ้อ .. เหนื่อยหน่าย ไม่อยากทำไรเลย
ความรู้สึก เหงา ๆ มาพร้อมฝนพรำ ๆ ไม่ชอบเลย
ตอนนี้ช่วงนี้ตากฝนไม่ได้ด้วย เด๋วม่ามี้กลับบ้านมาแล้วเจอเราเป็นหวัดจายิ่งไม่สบายใจไปกันใหญ่
ช่วงนี้ยิ่งไม่ค่อยได้คุยกาน ปกติอยู่บ้านก้อได้เจอกันทั้งวัน แต่วันไหนไปทำงานก็จะได้เจอกันแค่ช่วงเช้า
ก่อนไปทำงาน พอตกเย็นก็เจอบ้างไม่เจอบ้างแล้วแต่บางวัน วันไหนรถติดมาถึงบ้านดึกก็ไม่ได้เจอ
เฮ้อ..... เมื่อไหร่จะได้มีเวลาอยู่ด้วยกานน๊า
ช่วงนี้เลยละรู้สึกว่าที่บ้านมีเรื่องไรแปลก ๆ เหมือนกับว่าเรารู้สึกได้อะ
ป๊ะป๋า ก็เครียด ๆ เรื่องม่ามี้
ม่ามี้เครียด ๆ เรื่องลูกๆทั้งสามคน
ส่วนเจงเครียด ๆ เรื่องงาน
แล้วก็เจ้ฮั้ว กะ เจ้ย้ง ก็คงเครียดๆ เรื่องงานเหมือนกันม้าง
เฮ้อ.. ยิ่งโตยิ่งปวดหัว อยากกลับไปเป็นเด็กอะ
คิดเถิงแม่ ขึ้นมา น้ำตาพาลจะไหล
เมื่อไรจะได้กลับบ้านน๊า .. ถ้าไม่มีม่ามี้อยู่สักคน ..
ครอบครัวเราจะเป็นยังไงต่อไปนะ
สงสารปะป๊า เป้นกังวลที่สุดเลยเวลาม่ามี้ไม่สบาย
ขอให้ม่ามี้หายป่วยไว ๆ นะ กลับบ้านมาเมื่อไหร่ เจงจะเป็นเด็กดี
ไม่ดื้อ ไม่ออกไปเที่ยวแล้ว อยู่บ้านกับม่ามี้
วันไหนที่ ม่ามี้ไม่อยู่ เจง คงจะอยู่ไม่ได้เช่นกัน
รัก ม่ามี้ ปะป๋า เจ้ ๆ นะ
..สายธาร..
....ความรัก...
......ความจริงใจ..
..ครอบครัว............
.....สายใย ที่ผูกพัน..........
คิด เถิง กัน บ้าง นะ
เป็นห่วง เธอที่สุดเลย .. หมูอ้วน ..
July, 2007 ทำงานแระดีค่ะ เพื่อน ๆ ทุก ๆ คนเลย
นานแล้วนะเนี่ยที่ไม่ได้เข้ามาบ่น ๆ ในสเปส ของตัวเอง
พอดีช่วงนี้ ไม่ค่อยได้ออนเอ็มอะ แบบว่าไม่ว่างเข้ามานั่งพิมพ์ไรเรื่อยเปื่อย
ตอนนี้ได้งานทำแล้วค่ะ เพื่อน ๆ ทำงานมาจะ 2 อาทิตย์แล้ว ตอนนี้เป็นเด็กใหม่อยู่
มาทำงานที่นี่เลย "เซ็นทรัล ชิดลม" ตอนนี้เจง ทำงานเป็นพนักงานของ บริษัท เซ็นทรัล จำกัดล่ะ
ก็เป็นพนักงานในเครือเซ็นทรัล แต่ จริง ๆ แล้วเจงทำงานให้กับ ห้าง เซน นะจ๊ะ
ตอนนี้ ห้างเซน เพิ่งเปิดใหม่ มีโปรโมชั่น ต่าง ๆ มากมาย เลยค่ะ เพื่อนๆ ไงว่าง ๆ ก็ลองแวะเข้าไปเดินเล่นนะ
แนะนำให้ลองไปเดิน ZEN เนื่องจากว่าห้างนี้เพิ่งเปิดใหม่ ก็เลยมีการจัด โปรโมชั่นต่าง ๆ มากมายเหมือนกันนะ ของใหม่ ๆ
ขอบอกว่าเยอะ เหมือนกันนะ หุหุ เชียร์ ๆ ๆ ใครสนใจ ก้อ เชิญได้เลยนะค่ะ
ส่วนโปรโมชั่นที่แนะนำในตอนนี้นะหรอ ZEN LUCKY DAY 13-15 ของทุก ๆ เดือนเลยนะจ๊ะ July, 2007 สมบูรณ์ จ๊ะเปนอย่างไรกันบ้างคร้าบเพื่อน ๆ ว่างกันบ้างป่าว ไม่ค่อยได้เจอกันเลยนะเนี่ย อิอิ ว่าแต่ว่าเหอะ เพื่อน ๆ สบายดีกานช่ายม๊า ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เข้ามาเล่นเนตเท่าไหร่ เลยไม่ได้อัพเดทเรื่องราว ของตัวเอง วันๆ ล้างจาน ๆ หางาน ๆ มีอยู่แค่เนี้ยะ อะ ทำไงได้ ไม่ค่อยจาอยู่สุขไรกะเค้ามากมายนัก หาเรื่องใส่ตัวเปนว่าเล่น ล้อเล่นนะ ก้อ สบายดี อะ ช่วงนี้ ขอบอกว่า ช่วงนี้ นะ ช่วงอื่นอย่าเพิ่งไปสนใจ กิน เล่น เที่ยว ทำงาน (ที่บ้าน) ไป มีเรื่องกลุ้มอยู่เหมือนกันอะ ตังค์หมด แล้วคร้าบ ไม่มีกะตังค์ เยย จาไปไหนก้อ นะ ลำบากใจ ไม่อยากขอตังค์ ม่ามี้ใช้ หุหุ ขอยืมอะได้ แค่เมื่อไหร่จะได้คืนละเนี่ย (ห้าห้า) เอาเปนว่า สมบูรณ์ กินอิ่ม นอนหลับ มะ คิดมากแย้ว (คิดน้อยก่าเดิม)
July, 2007 คิดถึง อยากเจอเธอเหนื่อยหน่ายกะตัวเองจริงจริ๊ง อาไรจาป่วยได้มากมายไปแบบนี้ นอนเท่าไหร่ กี่ชั่วโมงก้อไม่พอ กินได้นิดเดียว ก็ท้องอืด กินไม่ได้ พอกินน้ำหลังกินข้าว เอาแระ อยากอาเจียนขึ้นมาทันใด ไม่ได้กินไรมากมายเลยนะ กินปกติดี ไม่ได้กินเยอะ หรือ น้อยไปเลย กินธรรมดาที่เคยกิน แง่ ๆๆๆ ปวดท้อง ปั่นป่วน ปวดเมื่อย ไปทั้งตัว ไม่ค่อยอยากทำไรเลย อยากนอนเพียงอย่างเดียว แต่ นอนไม่หลับ ทำไงดีล่ะเนี่ย เหอ ๆ เปนว่า คิดเรื่องตัวเองไปเรื่อยเปื่อย กะเรื่องส่วนตัว มากมาก ขอบอก ไม่บอกใครหลอก ห้า ห้า คิดถึง อยากทำงานแล้วอะ หางานไม่ได้สักที เริ่มเหงา ไม่มีใครคุยด้วย เพื่อน ๆก้อนะ นานๆโทรมาหากันที สอบถามเรื่องไรไปเรื่อยเปื่อย ช่วงนี้เรียกว่าปิดโทรศัพท์ก้อยังได้เลย งานไม่มีที่ไหน่เรียก อิอิ ก้อไม่ได้สมัครนี่นา ทำไงได้อะ เล่นเนตบ้าง นานนานที วันนี้ก้ออยากเล่นก้อเลยลองต่อเนตที่บ้านดู เครื่องโหลดช้า มากกสุดๆอะ เครื่องเก่าแก่แล้วอะ ทำไงได้ก้อต้องเล่นกันต่อไป คิดถึงวันเก่า ๆ ที่เราเคยอยู่ใกล้ๆกัน วัน ๆ เธอคิดถึงแต่ฉัน ฉันก็คิดถึงเธอนะ แต่ไม่เคยบอกหรอกว่าคิดถึง ปากฉันแข็งกว่าอะไรดี อิอิ ล้อเล่น ปากฉันออกจะนุ่มนิ่ม น่าหอมจะตายไป 555 ไม่มีใครมากอดเหมือนเคย ไม่มีเธอ ฉันจะพยายามอยู่ให้ได้นะ เธออยู่ไกลฉันมากมาย อยากไปหาจัง อยากไปอยู่ใกล้ ๆ กวนๆเธอสักหน่อย ไม่อยากให้เธอนั่งเล่น เหงา ๆอยู่คนเดียวนะ รู้มั้ย เปนห่วง หวงเธอมากมาย แต่ก้อทำไรไม่ได้ คิดถึง คิดถึง จะบอกยังไงเธอก็คงไม่ได้ยิน มันเป็นคำ ๆ หนึ่งที่บอกมาจากข้างในใจ June, 2007 ทำงานที่บ้านสนุกกว่า อิอิ เป็นยังไงกันบ้าง ....
วันนี้ เจง อยู่บ้านอีกตามระเบียบ
เมื่อวานก็อยู่บ้าน เจง อยู่บ้านตลอดละ
ไปกินข้าวนอกบ้าน ตอนเช้ากะม่ามี้ ปะป๋า
ทำงานที่บ้านก็เหนื่อยแทบตายเหมือนกันนะ
แต่จริง ๆ ก็ไม่เท่าไหร่หรอกคงเป็นเพราะว่า เจง นอนดึก
ทำให้ไม่ค่อยมีแรงทำงานสักเท่าไหร่ กินแรงม่ามี้กะปะป๋า ไปมากมาย
พวกเค้าสองคนตายาย ทำงานแบบนี้มาได้ 20 ปีกว่าๆ แล้ว
เราก็อยากให้พวกเค้าได้พักผ่อนบ้างนะ เพราะว่างานหนักมากจริงๆ
เจงเคยช่วยแค่ช่วง 10 โมงกว่า ๆ ถึงบ่ายกว่า ๆ
ก็ยังเหนื่อยแต่ก็ ยังพอทนได้ พอมาทำทั้งวัน รู้ซึ้ง เลยอะ
ส้มตำ จานละ 20 ลาบ น้ำตก ข้าวโพด หมูย่าง จานละ 30 ข้าวเหนียว จานละ 10 ข้าวสวย จานละ 5
เมนูอาหารเหล่านี้ยังมีอีกเพียบนะ แต่ขี้เกียจพิมพ์
ดูดิ อาหารจานละไม่กี่บาท วัน ๆ นึงคนเข้ามานั่งกิน ไม่กี่โต๊ะ
แต่ก็สามารถเลี้ยงดูคนทั้งบ้านได้ทั้งหมด 5 คนมาตลอด 20 ปีกว่าๆ ที่เปิดร้านมา
ส่งเสียเงินทอง ข้าวปลาอาหาร ค่าเทอมมา 20 ปีกว่า ๆ
วัน ๆ นึงต้องทำงานกันตั้งแต่ 6 โมงเช้า กว่าจะเลิกก็ 4 ทุ่มกว่า ๆ
เป็นไง ลองเอา 20 คูณด้วย 365 ดูสิ
คิดเป็นเวลากี่วัน กี่นาที กี่ชั่วโมง
เอาเป็นว่า เจง ขอสู้ ๆ ไปกะ ม่ามี้ แระก็ ปะป๋า
เพื่อเป็นแรงงานน้อย ๆ ทำงานเอาหยาดเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ แลกไปกับ เงินทอง
ที่เอามาใช้จ่ายกันในครอบครัวนะ
ถึงแม้ว่าเจง จะเป็น ลูกสาว คนสุดท้อง แต่ เจงก็มีความฝัน
อันยิ่งใหญ่ ไม่แพ้กันนะ แรงงานน้อย ๆ อาจป่วนบ้างเป็นบางวัน อยากทำให้ทุกคนสบายใจ
ค่าเทอมที่ยังคงค้าง เรา จะร่วมมือ ร่วมใจ ฝ่าฟัน ไปด้วยกันนะ
เจง รัก ม่ามี้ ปะป๋า แระก้ เจ้ฮั้ว เจ้ย้ง นะ
อิอิ แต่ช่วงนี้คิดไรไปเรื่อยเปื่อย เหนื่อยกะตัวเองเหมือนกัน
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม โตแล้ว รึปล่าว ก็โตนะ แต่ มันมีหลายอย่างเลยอะ
เวลา ที่ต้องเรียนรู้อะไรใหม่ ๆ ทำให้เรา มีประสบการณ์มากขึ้น
ทุกอย่างของเรา เริ่มจากศูนย์ จะนับไปถึงไหนไม่มีใครรู้
แต่เมื่อนับไปได้มากมาย เราก็ต้องกลับไปสู่จุดเดิมเหมือนกัน June, 2007 ชิว .. ชิว ไป กะม่ามี้วันศุกรฺ 22 พฤษภาคม 2550
เกือบจะหนึ่งเดือนแล้วนะเนี่ยที่เรามานอนแอ้งแม้งอยู่บ้าน
ไม่รู้เหมือนกันว่า มันดี หรือ ร้าย
รู้แต่ว่าช่วงนี้ สบายตัวมั่ก ๆๆๆ คือ อยู่บ้าน กินอิ่ม นอน ทำงานบ้าน
มีอยู่แค่นี้ อ้อ ว่าง ๆ ก้อเข้ามานั่งเล่นเนต
อัพเดทเรื่องราว ชีวิต ตัวเองเล็กน้อย ถึงปานกลาง ไม่มากมาย
เหนื่อยใจ จะหางานได้ไหมเนี่ย
ชักกลัวว่า....จะไม่ได้งาน ซะแล้วเรา เป็นที่น่ากังวลอยู่เหมือนกัน
เพื่อนๆ บางคนก็กำลังหางาน เหมือนกัน
เฮ้อ....จะเป็นไงต่อไปนะ
แต่ก้อดีใจนะที่ ว่างงานอะ ได้อยู่ช่วยงานที่บ้านด้วย
ไม่ถึงกับต้องว่างจัด ได้ทำงานงานที่ไม่เคยทำมาตลอด 5 -6 ปีเลยละ
เนื่องมาจากว่า ช่วงก่อนเอ็น ตอนม. 6
แล้วก้อหลังเอ็น ฯ เข้ามหาลัยแล้ว มาเรีนยนไกลบ้าน
กว่าจะกลับบ้านก้อเหนือ่ยก้อเลยไม่ได้ช่วยงานเลย อีกอย่างเราก้อกลับบ้านช้าด้วย
มัว แต่ ทำกิจกรรม แล้วก้อเที่ยวไปกับ เพื่อนๆ อะ
อิอิ
ช่วงเรียนมหาลัย เป็นช่วงที่สบายที่สุดเลยยย
ไม่ต้องทำงานหนัก มากมาย
มีกะตังค์ให้ใช้ทุก ๆ อาทิตย์ ไม่เคยขาดมือ
มาตอนนี้ เรียนจบแล้ว เริ่มทำงาน ก็ไม่ได้ขอเงินอีกเลย
เหอ ๆ ช่วงตกงานนี่เอาตังค์ ที่พอจะมีเหลือมาใช้นะเนี่ย พอมีอยู่บ้างนิดนึง
พอจะอยู่ได้ สักเดือนกว่า ๆ เกือบสองเดือนละม้าง
ถ้าไม่ไปเที่ยวเตร่ แระก็ ไม่ซื้อไรนะ
หุหุ เอาเปนว่า
ชิว ๆ ไปวัน ๆ ละครับ เพ่น้อง
ม่ามี้บอก ชิว ๆ อะดีแย้ว ไม่ต้องคิดไรมากมาย
ช่วงอยู่บ้านก้อช่วยม่ามี้ไปก่อนละกัน จะกินไรก้อไปกิน เอาตังค์ม่ามี้ไป
555 เปนไงล่ะ เล่นเอาเรา ซีดเยยย
ไม่อยากขอตังค์ เท่าไหร่อะ เกรงใจ เจงรู้นะว่าม่ามี้ ก้อมีน้อย
เจงไม่อยากกวนม่ามี้มากมาย
ขอบคุณนะค้าบที่เลี้ยงดูตลอด 22 ปีที่ผ่านมา
ปีนี้เจงจะ 23 แล้ว ปีนี้เจงจะหางานแระก้อตั้งใจทำงาน
จะได้มีกะตังค์ให้ม่ามี้ใช้จ่ายเป็นค่าพยาบาลเน้อ เปนห่วง อย่าคิดมากนะค้าบ
เจง ให้ทุกอย่างที่ม่ามี้ต้องการได้เสมอน๊า
แต่เจงขอเรื่องเดียว
ม่ามี้อย่าถามเจง เรื่อง แฟน เลย
ขอร้อง อย่างแรง ไม่อยากคิด เพราะคิดไม่ออกเหมือนกันว่าจะเปนยังไง
รู้ว่าอยากให้มีคนมาดูแล แต่ เจง ชอเลือก และตัดสินเองนะ
ถึงเวลาจาบอกเองละ
อุอุ
ไปดีก่า ว่าง ๆ เพื่อน ๆ ก้อโทมาบ้างเน้อ
>>>>>ถ้าคุณรักเขาแล้วเขาจะรักคุณไหม.....? >>>>>ลองค้นหาคำตอบดูดีไหม >>>>>ถ้าคุณทำเพื่อเขาแล้วเขาเคยทำเพื่อคุณกลับสักครั้งบ้างรึเปล่า? >>>>>ถ้าคุณกำลังเหงาเขาจะมาอยู่เป็นเพื่อนคุณไหม >>>>>ถ้าคุณกำลังเจอปัญหาเขาจะยังยืนอยู่เคียงข้างคุณไหม >>>>>ถ้ามีวันหนึ่งคุณทำผิดเขาจะอภัยให้คุณได้ไหม >>>>>ถ้าคุณกำลังอยากระบายเรื่องอะไรสักเรื่องแต่ดึกมากแล้วคุณลองโทรไปหาเขา >>>>>เขาจะรับฟังหรือจะต่อว่าคุณ >>>>>ถ้าคุณกำลังท้อแท้เขาสามารถให้กำลังใจคุณได้ดีแค่ไหน >>>>>ถ้าคุณให้ของขวัญเขาแม้เขาจะไม่ชอบแต่เขายังยิ้มและรับอย่างเต็มใจจริงๆได้ไหม >>>>>ถ้าคุณไม่สวยหรือหล่อไม่เก่งหรือมีข้อเสียเขาสามารถมองข้ามมันไปได้ไหม >>>>>เขาเคยเตือนคุณไหมเวลาคุณกำลังทำผิดอะไร >>>>>เวลาเขาเสียใจเคยไหมที่เขายอมระบายมันให้คุณฟัง >>>>>ถ้าคุณงอนเขาเคยง้อคุณก่อนบ้างไหม >>>>>เคยไหมที่เขาทำอะไรให้เราโดยไม่หวังผลตอบแทน >>>>>เคยไหมที่เขาเข้ามาวุ่นวายกับเราจนทำให้เรารู้สึกรำคาญ >>>>>เคยไหมสักครั้งที่เขาบอกรักคุณ....? >>>>>ถ้าคุณทำเพื่อเขาแต่เขาไม่เคยทำเพื่อคุณสักครั้ง..คุณมั่นใจแค่ไหนว่าเขาเห็นคุณสำคัญ >>>>>ถ้าคุณเหงาแต่เขายังปฏิเสธที่จะมาอยู่เป็นเพื่อนคุณ..คุณมั่นใจขนาดไหนว่าเขาสนใจความรู้สึกคุณ >>>>>ถ้าคุณเจอปัญหาแต่กลับไร้เงาของเขา..คุณแน่ใจไหมว่าต่อไปเขาจะเสียสละความสุขส่วนตัวมานั่งแก้ปัญหาเพื่อคุณได้ >>>>>ถ้าคุณทำผิดแต่เขาไม่สามมารถให้อภัยคุณได้..คุณมั่นใจไหมว่าต่อไปจากนี้เขาจะยอมรับเรื่องราวต่างๆของคุณได้ >>>>>ถ้าคุณกำลังอยากระบายเรื่องราวต่างๆแม้มันจะดึกคุณเลือกโทรไปหาเขาแต่เขาต่อว่าคุณลงซะนี่..เขาคงไม่เหมาะจะใช้ชีวิตร่วมกับคุณแน่ๆ >>>>>ถ้าคุณกำลังท้อแท้แต่เขาไม่เคยเลยที่จะให้กำลังใจคุณ...แล้วต่อไปคุณไม่ต้องให้กำลังตัวเองจนตายเหรอ >>>>>ถ้าคุณให้ของขวัญเขาแต่เขากลับยิ้มแหย่ๆแบบไม่เต็มใจรับ..เขาคงไม่รู้หรอกว่า ความหมายของของขวัญคุณมากมายแค่ไหน >>>>>ถ้าคุณไม่สวยไม่หล่อเก่งเริดหรือมีข้อเสียที่คนอื่นคิดว่าร้ายแรงแต่เขากลับมองเห็นว่าไม่สำคัญ..อืม เขาคงเดินทางเดียวกับคุณได้ไม่ยากนักหรอก >>>>>ถ้าคุณทำผิดอยู่ แล้วเขาเข้ามาเตือนคุณแสดงว่าเขาเป็นห่วงและคอยเฝ้ามองคุณอยู่น่ะรู้ตัวไหม >>>>>ถ้าเขาเลือกคุณเป็นที่ระบายจงภูมิใจเถอะเพราะคุณจะเป็นคนที่เขาไว้ใจที่สำคัญคนหนึ่งเชียวนะ >>>>>ถ้าคุณงอนเขาแล้วเขาเข้ามาง้อแม้คุณจะผิด...แสดงว่าเขาแคร์คุณน่ะอย่าเล่นตัวมากล่ะ >>>>>ถ้าเขาทำเพื่อคุณแบบไม่หวังอะไรนอกจากให้คุณมีความสุข..คุณรุ้ไหมคนที่วิเศษที่สุดกำลังอยู่ตรงหน้าคุณแล้ว >>>>>แล้วคุณล่ะจะเลือกเดินผ่านหรือเลือกร่วมเดินทางเดียวกับเขา >>>>>ถ้าเขาเข้ามาวุ่นวายกับคุณจงอย่ารำคาญเลยนะเพราะเขาใส่ใจกับคุณมากเลยล่ะไม่งั้นไม่เสียเวลามาวุ่นวายให้โดนคุณด่าหรอก >>>>>ถ้าเขาไม่เคยบอกรักไม่ได้หมายความว่าเขาไม่รักนะ...ลองกลับไปดูข้อข้างบน ซะ... .ว่ามันเป็นจริงแค่ไหน...แล้วค่อยมาตัดสินด้วยใจคุณเองดีกว่า >>>>> >>>>>.....ความรักไม่ใช่แค่ >>>>>ใช้ตามองแต่ต้องใช้หัวใจเป็นๆของคุณเข้าไปสัมผัสมันนะ >>>>>.....ความรักไม่ใช้ของแจกฟรี >>>>>อย่ารักทีล่ะมากๆเพราะมันอาจจะทำให้คุณเสียสิ่งสำคัญไป >>>>>.....ความรักคือสิ่งบริสุทธิ์ >>>>>จงอย่ามักง่ายที่จะใช้ความรักเพราะเมื่อคุณมักง่ายกับสิ่งนี้คุณจะได้สัมผัสกับความเจ็บปวดอย่าแสนสาหัส >>>>>ไม่เชื่อลองดู!!!ดิ จะหาว่าตัวหนังสือไม่เตือน อิอิ June, 2007 วันที่..คิดถึง ใจฉันเริ่มจะชา
มันจะหยุดเต้น ไหมน๊า
วันนี้ไม่ฉันไม่รู้ว่า เธอ ยัง รัก ฉันอยู่หรือป่าว
หรือว่า เธอ ลืม ฉันคนนี้ไปแล้ว
คิดถึง....คิดถึง
เธอในทุก ๆ วันที่ไม่ได้เจอ
ว่าแต่ เรา ไม่ได้ เจอกันมานานแล้วเนอะ
เธอ จะอยากเจอ ฉัน อยู่ไหมน๊า
ฉันมีคำถาม..มากมายที่อยากจะถาม เธอ
ยังไง ก็ต้องแล้วแต่ เธอ
ยังไงฉัน ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรจากเธอไปมากมายนี่นา
รัก ที่ ฉันตามหา หรือ ที่ เธอ กำลังตามหามันจะเปนยังไงต่อไปฉันไม่รู้
รู้แต่ว่า ตอนนี้ ฉันอยากเจอเธอ
อยากรู้ว่า
เธอ คิดยังไง กับ คนอย่าง ฉัน
ฉันทำเธอเจ็บ ฉันเองก็เจ็บ ฉันก็เหมือนกับเธอ
ฉันอาจใจร้าย ว่าเธอ แรง ๆ ฉันรู้ว่าคำว่า ขอโทษ อาจน้อยไป
ไม่รู้ว่า ฉัน จะเป็นยังไงต่อไปเหมือนกัน
คิดถึง .. นะ June, 2007 คิดถึงคิดถึง
เธอ
ทุก ๆ วันที่
ฉันยังหายใจ
วันไหน
จะมีเวลาว่าง
ให้กันบ้างนะสักนาที
ขอโทษ
ถ้ากวนใจเธอ
แต่ก็อยากกวนเธอนี่นา June, 2007 เริ่มต้นของการเดินทางหาจุดหมาย
June, 2007 เดินดุ่ม ๆ เดินดี ๆ เดินต่อไปสบาย ๆ ชิว ๆ นะเองวันนี้ไม่ได้ไปไหนไกลบ้านเลยคร้าบ เพ่น้องผองเพื่อนทั้งหลาย 555 อยู่เล่น ๆ ที่บ้านอีกตามเคย หลังจากที่ตกงานมาได้ประมาณ 1 อามทิตย์เต็ม ๆ แล้ว ว่าง ๆ เราก้อเลยไปเดินเล่น ผ่อนคลายในอารมณ์เล็ก ๆ ที่สยาม เหมาะเจาะเลยคร้าบ เพื่อน ๆ ได้เจอเด็ก ๆ นักศึกษามากมาย ไม่ไหวเลย เราแก่แล้วหรือเนี่ย เอาเปนว่า เด๋วจาไปเดินเล่นอีก อีกไม่ช้าไม่นานนี้ละ เหอ ๆ อยากได้งานแล้ว ไม่อยากนอนเล่นอยู่บ้านเลย ใช้ตังค์เปลืองกว่าเวลาไปทำงานอีกนะเนี่ยเรา เอาเปนว่าจะ หางาน ให้ได้ในเร็ววัน แต่ก้อต้องรอ บริษัทเรียก หรือติดต่อมา ก่อนอะนะ พรุ่งเน้จาออกตะลอน อีกแล้วคร้าบ หวังว่าจะได้งานสักที เหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ย เลิฟ เลิฟ หัวใจผม ไม่อินเลิฟ เลยคร้าบบบบบ รอต่อไป เด๋วคงมีผู้โชคดีเองละเนอะ อันนี้รอได้อีกนานเลยละคร้าบ ขอให้ได้ ทำงาน ก่อนอย่างอื่นค่อยว่ากันอีกทีน๊า คิดเถิง เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ จังเยย มะไหร่เราจะได้มาเจอะเจอกันอีกนะ เอาเปนว่า อย่างที่บอก เดินต่อไป เดินไปข้างหน้า จะเหนื่อย จะล้า หรือว่าไม่มีเพื่อนเดิน ก็จงเดินต่อไป 555 เพ้อเจ้อ ไปหย่ายแล้ว นึกถึงวันดี ๆ ที่ผ่านมาแล้วก็นะ เด๋วเราก้อเจออีกอยู่ดีละ เหนื่อยนัก พักใจหน่อย อะไร อะไร ก้อเริ่มต้นใหม่ได้เสมอนะ ถ้าคุณยังมีความพยายามมากพอ พอที่คุณจะสู้รบปรบมือกะมัน ถึงแม้วันนี้อาจไม่ใช่วันที่ดีที่สุด แต่จงอย่าลืมว่าอนาคตคุณมีเวลาทำอะไรอีกมากมาย อย่าอยู่อย่างอ้างว้าง เดียวดาย เพราะว่า คุณ กะ ผม ยังต้องอยู่ด้วยกันอีกนาน อ้อม เซี๊ยะ นัท นุ๊ก : เพื่อนที่รู้จักกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง แม้ว่าวันนี้ไม่ค่อยได้เจอกัน แต่จะบอกว่าคิดถึงเสมอนะ June, 2007 ขอหยุดสิ่งเลวร้ายไว้ตรงนี้มะวานนอนไม่หลับครับ เเบบว่ามีเรื่องมาให้คิดมากมาย ระหว่างวันว่าง ๆ อันแสนจะสับสนกะตัวเอง ชีวิตเราจะเป็นยังไงต่อไปกันนะ เพื่อน บางคนก้อทำงาน เพื่อน บางคนยังเรียนอยู่ เพื่อน บางคนก้ออยู่ระหว่างหางานทำ เอาเปนว่า ช่วงนี้เปนเหมือน ศิราณี ให้กับเพื่อนๆ เลย ไม่ว่ากันหรอก มีไรปรึกษาได้เสมอละ ก้อเรา เพื่อนกันนี่นา ขอบใจเก๋ นะ ที่เปนเพื่อนที่ดีมาตลอด รู้ว่าเพื่อนคนนี้เปนยังไง เจงเลวเกินไป สำหรับคนบางคนแล้วละ ไม่ใช่ว่าไม่อยากเจอ แต่เจอไปก้อเท่านั้น เจ็บตัว ไม่เท่าเจ็บใจหรอกนะ เจงรู้ดีว่าตอนนี้เจง ไม่สามารถคุยกันได้เหมือนเดิม อยู่อย่างนี้ดีแล้ว ต่างคนต่างอยู่ วุ่นวายใจกันไปเปล่า ๆ คิดถึงสิ่งดีๆ ที่เคยได้รับ เจงก้อสุขใจ แล้วละ ไม่อยากนั่งร้องไห้ น้ำตาซึมแล้ว รู้ว่าเจ็บ แต่ก้อไม่รู้จะทำไงแล้ว บางทีการที่เปนอย่างนี้คงดีกว่า ขอบใจอ้อม นะ ที่เปนเพื่อนสนิทกันมาตลอด 5 ปี ก่าๆที่ผ่านมา เรื่องราวของอ้อมกับเจงไม่ต่างกันสักเท่าไหร่ การเปิดใจรับใครสักคนไม่ใช่เรื่องยาก แต่การยอมรับในสิ่งที่เขาเป็นนะยากที่สุดเลย แต่ ถ้าวันนี้อ้อมรับเค้าได้ในสิ่งที่เค้าเปน อ้อมก้อจะอยู่กับเค้าได้ นาน ๆ ๆๆๆ นานมากเลยละ เพราะในสิ่งที่เค้าทำมันไม่ได้เสแสร้ง แต่เปนตัวตนที่แท้จริงของเขานะ คิดว่าสิ่งที่ผ่านมา บางครั้งดีบ้าง เลวร้ายบาง ให้โอกาสเค้าได้แก้ตัวนะ บางทีเราก้อต้องค่อยเปนค่อยไป คนเราจะปรับตัวกันภายในวันสองวันไม่ได้หรอก มันต้องใช้เวลานานเลยละ ขอบใจเซี๊ยะ นะ ที่เปนคนให้กำลังใจเจงมาตลอดเลย เซี๊ยะให้คำปรึกษาที่ดี ให้เจงคิดมาตลอดเลย ถ้าวันน้าน ที่ผ่านมามะมีเซี๊ยะสักคน เจงคงไม่ได้นั่งเล่น นอนเล่น อยู่อย่างนี้อย่างแน่นอนเลยละ เฮ้อ..เซี๊ยะจ๋า อย่าทำงานเครียดมากนักนะ ว่าง ๆ ก้อหาไรทำพักผ่อนบ้างนะจ๊ะ ขอบใจบุ้ง นะ ที่คอยโทรมาหาถามสารทุกข์กัน เปนห่วงกันจริง ๆ ได้งานแล้วก้อตั้งใจทำงานเน้อ รู้ว่าบุ้งทำได้อยู่แล้วละ อิอิ เปนกะลังใจให้ ส่วนเรื่องคนน้านก้อนะ ของบุ้งก้อทำใจให้ได้ในเร็ววันนะจ๊ะ ส่วนเรื่องเจงอะหรอ คงได้เวลาหยุดแล้วละ สานต่อไป คงจะเจ็บกว่าเดิม ร้องไห้กะเรื่องเดิมไม่ไหวแย้ววว อย่างที่เก๋บอก กรูทำเลวไว้เยอะเลย เหอๆ แต่ไงกรูรักใครรักจริงนะเฟ้ย ช่างเหอะ ผ่านไปแล้วย้อนไปแก้ตัวก้อไม่ได้อยู่แล้วนี่นา ขอบ่นกะตัวเองนิดนึงนะ
June, 2007 กับวันที่อ้างว้างวันหนึ่งเดิน ๆ ไป กับ ความเหงา จะรับรู้ก็แค่ว่า วันนี้ฉันต้องเดินคนเดียว ตามลำพัง หนทางยาวไกล จะมีใครสักกี่คนที่รับรู้จุดมุ่งหมายของการเดินทาง วันนี้ เวลานี้ การเดินทางยังคนดำเนินต่อไป บางครั้งก็หยุดพัก เพื่อจะได้มีแรงเดินต่อไปข้างหน้าได้ แม้จะเหนื่อยกับการเดินทางที่ไร้จุดหมาย แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้เราก็เพื่อหาจุดหมายไม่ใช่หรือ จุดหมายอันไหนนะที่จะดีที่สุดสำหรับตัวเราเอง หรือ ว่าเราเจอมันแล้ว อันนี้ก้อไม่รู้เหมือนกันม้างนะ ... รู้แต่ว่าสิ่งที่ผ่านมา ตัวเองทำอะไรหลาย ๆ อย่างพลาดมามากมายเลย แบบว่า คิดผิด มาตลอด..ตลอด 22 ปีที่ผ่านมาเลยก้อว่าได้ เรื่องเรียน ของเราเอง เรื่องความรัก ที่ไม่ลงตัว เรื่องการทำงาน ที่เลือกไม่ดีสักเท่าไหร่ หลายเรื่องเลยเนอะ แต่ที่เห็นว่าจาเปนทุกข์ใจมากที่สุด ก็เหนว่าจาเปนเรื่อง ".. รัก .." นี่ละที่ทำลายบรรยากาศได้ทุกเวลา เวลานี้ ความเหงา มีมากมาย ความสุข ที่เราเคยมีมันหายไปไหนกันหมดนะ สุข ที่ได้เจอ คนดี ๆ คนนึง สุข ที่ได้ไปเดินเล่น เตร็ดเตร่ เวลาที่เราอยากไป สุข ที่ได้ทำตามใจตัวเอง แม้จะลำบากสำหรับคนบางคน เฮ้อ ... บ่นไปก็เท่านั้น ในเมื่อเรา เลือกทุก ๆ อย่างเอง ปล่อยอารมณ์ไปกะความเหงา ความอ้างว้าง ความเหนื่อยล้า ทำให้เรายิ่งหมดกำลังใจไปมากมาย สักวันคงจะมี วัน เวลา ดี ๆ อีกครั้ง ไม่รู้ว่าวันนั้นจะมาถึงตัวเราเองเมื่อไหร่ แต่คงมีสักวันละ รอ .. ว่าสักวัน ฉันจะดีพอ สำหรับเธอ เปนคนที่เธอจะรัก และคิดถึงเสมอ เวลาที่ต้องห่างกัน หุหุ ถ้าจะบ้าเนอะ คนเรา บ่อยครั้งที่เหงา และเหม่อไปกับท้องฟ้าแสนกว้างใหญ่ จะมีใครไหมสักคน ที่รอเราเดินไปด้วยกัน ไม่รู้ว่าทางเดินนี้จะต้องเจอะ เจอ อุปสรรคอะไรบ้าง แต่จะขอมุ่งหน้าเดินต่อไป เผื่อว่า ฉันจะได้เจอเธอ เมื่อเดินไปสุดปลายทาง บางที ความรัก ทำให้เรา สุข บางที ความรัก ก็ทำให้เรา ทุกข์ เมื่อมีด้านซ้าย ก็มักมีด้านขวาเสมอไม่ใช่หรือ คนยังมี 2 ขาไว้เดิน แต่บางคนก็มีแค่ขาข้างเดียว แล้วทำไมเค้ายังเดินได้ละ ช่างเถอะ เนอะ เรื่องราวมากมายพิมพ์ไป เป็น ร้อยหน้าก็ไม่หมด เอาเปนว่า จะ รัก จะ รอเธอ จนกว่า เธอ กะ ฉัน จะเปลี่ยนไป
|
|
|
